هوشی که زندگی‌ات را به یاد دارد.

1. 08:12یک بار، بلند

   موقع بیرون رفتن، یک دست روی دستگیره، دکمه را می‌گیری و نصف جمله‌ای می‌گویی. چیزی جایی وارد نمی‌کنی. فقط می‌گویی.

2. جایی نوشته می‌شود که خودت بخوانی

   نه در فهرستی که باید نگهش داری. با کلماتی ساده که اگر اشتباه شنیده شده باشد، بازشان می‌کنی و درستشان می‌کنی.

3. روز خودش را پیدا می‌کند

   نه روزی که گفتی. روزی که باید انجام شود.

4. و بعد منتظر می‌ماند

   نه صدایی درمی‌آید نه چیزی قرمز می‌شود. کنار بقیه‌ی هفته می‌نشیند و نگه‌داشتنش دیگر بر عهده‌ی تو نیست.

5. همین لحظه است؟

   هم خود کار را دارد هم ساعتش را. آنچه ندارد دلیلی است که به‌خاطرش وسط کار تو بیاید.

6. امروز به اندازه‌ی کافی نبوده؟

   مزاحمت چهارم چهار برابر اوّلی به کار نمی‌آید. او می‌شمارد.

7. نشانه کم است؟

   یک نشانه‌ی ضعیف هنوز چیزی نیست که ارزش گفتن داشته باشد. ترجیح می‌دهد ساکت بماند تا حرف نادرست بزند.

8. حالا — و فقط حالا

   همه چیز یک‌جا جور می‌شود: امروز همان روزی است که گفتی، غروب رسیده، و از آن حرف تا این ساعت چیزی نگفته که کار انجام شده.

فکر می‌کنم حالا دوست داشته باشی ببینی چه کاری از من برمی‌آید.